از 901 تا 923 تدوين شده است. اين مجموعه به زبان چيني نوشته شده و شامل 50 مجلد است. فوجيوارا توكيهيرا، و پس از مرگ او (در 909) برادرش فوجيوارا تاداهيرا آن را تحرير كردهاند. در ميان بسياري مطالب ديگر، از جمله شامل 75 نوريتو (تعويذ يا دعا)ست كه متن27 تا از آنها ثبت شده. اين كتاب براي مطالعهٴ مذهب شينتو و قديمترين تمدن ژاپني داراي اهميت فراواني است. در آن زمان بالغ بر 3,132 مبعد شينتو وجود داشته كه از آن ميان 737 معبد به خرج امپراتور اداره ميشده است.
در 1810 ماتسودائيرا ناريتاكه1، بيگلربيگي ماتسوئه (ايزومو)، تحرير تازهاي از
انگي - شيكي را تدوين كرد، كه 10 مجلد بدان افزوده بود.
يا. زبانشناسي عبري و عربي
راجع به زبانشناسي عبري يادداشتهاي مرا دربارهٴ كتابهاي ديني عبري در فقرهٴ ب، و سعديا بن يوسف در فقرهٴ ج ببينيد.
زبانشناسي عربي
ابن دُرَيْد
ابوبكر محمدبن حسنبن دريد اَزْدي، در 837 - 838 در خانوادهاي از عربهاي جنوبي در بصره زاده شد؛ در بصره، عمان، و از حدود 892 در ايران شهرت يافت، در 920 - 21 به بغداد بازگشت، و در 933 در آنجا درگذشت. شاعر، لغتنويس و عالم انساب عرب. مهمترين كتابش را، كه لغتنامهاي مفصل موسوم به الجمهره في اللغه است، در ايران نوشت؛ رسالهاي در انساب قبايل عرب تأليف كرد، موسم به كتاب الاشتقاق، كه بخشي از آن براي خنثي كردن تبليغات ضد عرب (شعوبي) بود.
راجع به ابوالفرج اصفهاني يادداشت مرا در فقرهٴ تاريخنويسي (ط) ببينيد.